พี่ชาย...

หนูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายเลยค่ะ

ทุกคืนได้แต่ฝัน...ฝันแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเดิม
ฝันร้ายแบบนี้มากี่คืนแล้วนะ?

ฝันว่าหนูจำใครไม่ได้เลยสักคน
และในทางเดียวกันนั้น...ก็ไม่มีใครจดจำหนูได้
ทุกคนลบเลือนหนูออกไปจากความทรงจำของพวกเขา

หนูนอนอยู่บนเตียงสีขาวในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
รอบๆเตียงมีแต่สีแดงสดของเลือด
น้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสีแดง...
ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะให้ไหลออกมาอีกต่อไปแล้ว

ทรมาน...
เหมือนบนโลกนี้มีหนูเหลืออยู่เพียงคนเดียว
อยากจะกรีดร้องเรียกให้ใครสักคนมาช่วย
แต่ดูเหมือนว่ามันจะทำไม่ได้เลย
ในเมื่อความทรงจำของหนูไม่เหลือใครสักคน
เจ็บปวดอย่างถึงที่สุดเลยล่ะค่ะ

ตื่นมาทุกครั้งก็ร้องไห้เหมือนเดิมทุกวัน
ต้องคอยเอามือจับน้ำตาตัวเอง...
กลัวว่าสักวัน มันจะเป็นสีแดงสดเหมือนในความฝัน
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ หนูจะทำยังไงดีนะ?

ตอนนี้ได้แต่ฟังเพลงของ X
ฟังซ้ำไปซ้ำมาจนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า
ฟังเดรุ ฟังลาร์ค ฟังราฟาเอล
ตอนฟังนี่เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว
น้ำตาไหลออกมาตอนไหนหนูยังไม่รู้เลย...
เหนื่อยจังเลยค่ะพี่ชาย

พี่ชายฝันแบบนี้เหมือนกันใช่มั้ย?
หนูเข้าใจถึงความทรมานที่พี่ชายได้รับแล้ว
เหมือนจะเป็นเรื่องเล็กน้อย...แต่ถ้าไม่เจอกับตัวเองไม่มีทางรู้หรอก
ความรู้สึกมนุษย์นี่มันละเอียดอ่อนจริงนะคะ
ละเอียดอ่อนจนบางครั้ง...หนูก็อยากตัดมันทิ้งไป

พี่ชายอยู่ข้างๆหนูตลอดไปนะคะ
อยู่ด้วยกันตลอดไป...
อย่าทิ้งหนูไว้คนเดียวนะพี่ชาย~
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ช่วยบอกฉันที...ว่าความผิดของฉันคืออะไร???