KAZUKI


วันที่ 31 ตุลาคม ปี 2000 เวลา 9.00 น.
ทางตำรวจสายตรวจ 119 ได้ประกาศออกมาว่า วานาตาเบะ คาสึกิ
หรือ KAZUKI มือกีตาร์ของวง Raphael วงร็อคที่กำลังได้รับความนิยมขณะนี้
ได้เสียชีวิตลงอย่างกระทันหันด้วยวัยเพียง 19 ปี..

ผลจากการชันสูตรร่างกายของเขาพบว่า..สาเหตุมาจากการรับประทานยานอนหลับชนิดรุนแรง (sedative) มากเกินขนาด
ตอนที่มีคนพบร่างกายของเขานอนสงบนิ่งอยู่ตามลำพังในห้องนอน
เพื่อนสนิทของคาสึกิยืนยันว่า ชีพจรของเขายังมีการเคลื่อนไหว
เขายังหายใจรวยริน แต่ทว่านั่นก็เกินขอบเขตการช่วยเหลือของแพทย์เสียแล้ว
เซลล์และกล้ามเนื้อหลายส่วนหยุดทำงานนานเกินไป เส้นประสาทส่วนใหญ่ใช้การไม่ได้...
เขาเสียชีวิตแล้ว 'คาสึกิ เจ้าชายนิทรา'

ตามคำบอกเล่าจากเพื่อนๆของเขาแล้ว คาสึกิคุงเป็นคนร่าเริงและสนุกสนาน
เขาเป็นที่รักของเพื่อนๆ และมักจะเป็นผู้นำในการเล่นสนุกหรือทำอะไรแผลงๆเสมอ
ทุกคนไว้วางใจเขาในฐานะหัวหน้ากลุ่มทุกครั้ง ..
จะติดก็ตรงที่ว่า นิสัยอีกด้านของคาสึกิเป็นตนที่มักจะคิดและทำอะไรคนเดียว
เขาเป็นคนที่คิดเล็กคิดน้อย แต่มักจะไม่แสดงออกต่อหน้าคนอื่น

คาสึกิเองบางครั้งก็มีมุมที่ทุกคนไม่รู้จัก
เวลาที่เขาเก็บตัวเงียบไม่พูดอะไรและทำสีหน้าเคร่งขรึม
ทุกคนเข้าใจว่าเวลานั้นไม่ใช่เวลาที่จะไปชวนเขาหัวเราะหรือหยอกล้อเลย
นอกจากนั้นคาสึกิยังเป็นคนที่มีความเชื่อมั่นในความคิดของตัวเองมากอีกด้วย

วันที่ 28 คือวันสุดท้ายที่ทุกคนได้พบกับคาสึกิ
เพื่อนสนิทของเขาคือลูกพี่ลูกน้องที่มีอายุเท่ากัน
คาสึกินัดเจอกับเขาในวันนั้น ทั้งสองคนยังพูดจาเล่นหัวกันตามปกติ
คาสึกิยังคงร่าเริงเหมือนเคย..

เขาเล่าเปรยๆว่า ตอนนี้กำลังมีปัญหาของเพื่อนร่วมวงและผู้ใหญ่ในบริษัทอยู่
ดูเหมือนจะเป็นเรื่อง solo project ที่เขาแพลนเอาไว้ว่าจะทำในปีหน้านั่นแหละ
ทุกอย่างดูเหมือนจะมีอุปสรรคไปซะหมด...
ไม่แน่ Raphael อาจจะต้องยุบ

"ผมรู้ดีว่า Raphael คือชีวิตของเขา แต่ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรนัก
เพราะพอพูดจบ คาสึกิก็เปลี่ยนเรื่องพูดและกลับมาเฮฮาเหมือนเดิม"

เพื่อนสนิทของคาสึกิยังบอกอีกว่า หลังจากนั้นก็ไม่มีใครได้พบเขาอีกเลย
ทั้งผู้จัดการ สมาชิกในวง และครอบครัว ต่างก็ไม่มีใครทราบว่าเขาหายตัวไปไหน
โทรศัพท์ที่ห้องก็ไม่มีคนรับสาย มือถือก็ถูกปิดเอาไว้..

จนกระทั่งวันที่ 31 ตุลาคม เวลา 9 โมงเช้า..
เมื่อมีผู้พบร่างของเขานอนสงบอยู่บนเตียงภายในห้องนอน
แพทย์สรุปว่าสาเหตุเกิดจากการใช้ยานอนหลับเกินขนาดและเสียชีวิตในวันที่ 31 ต.ค.(ใบมรณะบัตรระบุวันนี้)

"ผมไม่แน่ใจว่าที่เห็นเป็นภาพลวงตาหรือว่าเรื่องจริง
ตอนที่เห็นคาสึกินอนอยู่บนเตียง เขาไม่เหมือนกับคนที่เสียชีวิตไปแล้ว 2 วัน
เหมือนกับว่าเขานอนหลับธรรมดา เพียงแต่ว่าผมพยายามเรียก แต่เขาก็ไม่รู้สึกตัว
ผมรู้สึกว่าเขายังมีลมหายใจอยู่นะ ถึงมันจะรวยรินเต็มทีก็ตาม
แต่เมื่อโทรแจ้ง 119 พวกเขามาถึงพร้อมกับคำตอบว่า คาสึกิเสียชีวิตแล้ว"

ที่มากกว่านั้นคือเรื่องของการเลือกใช้ยาที่ทำให้มีคนคิดว่า นี่อาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญก็ได้
นั่นก็คือ ในห้องของคาสึกิจะมียานอนหลับอยู่ 2 ชนิดด้วยกัน
ปกติก่อนเข้านอน คาสึกิจะใช้ยานอนหลับธรรมดาๆ เมื่อรู้สึกเครียดและนอนไม่หลับ
แต่ในคืนนั้นเขาใช้ยานอนหลับอีกชนิดที่รุนแรงกว่ามาก
ซึ่งเขาเคยได้รับมันมาจากโรงพยาบาลเมื่อครั้งที่ไปรับการบำบัดสุขภาพจิตในเรื่องความเครียด
ที่ทำให้เขานอนไม่หลับถึงขั้นรุนแรง..
คุณหมอจัดยาชนิดนี้ให้ พร้อมกับคำแนะนำในการใช้อย่างละเอียด

"คาสึกิไม่ได้ใช้ยากระปุกนี้มานานมากแล้ว..
เขาเคยบอกว่า ถ้าทานเข้าไปซัก 2 เม็ด ก็จะหลับแบบไม่รู้สึกตัวอีกเลยเป็นวันๆ"

แต่วันนี้...วันที่เกิดเรื่องน่าเศร้าขึ้น
คาสึกิตัดสินใจแบบไหนกันนะ ทำไมเขาถึงได้กินยาในกระปุกนี้?
ทำไมถึงใช้มันมากขนาดนั้น? ขนาดที่ทำให้เขาหลับไปชั่วนิรันดร์ได้
ไม่มีรุ่งเช้าวันใหม่สำหรับคาสึกิแห่ง Raphael อีกแล้ว...

ไม่อยากคิดเป็นอย่างอื่น นอกจากคำว่า 'อุบัติเหตุ' เท่านั้น

คาสึกิสนใจกีตาร์และดนตรีมาตั้งแต่สมัยมัธยม
เขามีความฝันที่ยิ่งใหญ่และแรงบันดาลใจที่แรงกล้า..
ว่าซักวัน เขาจะเป็นที่รู้จักและที่รักของทุกคนในฐานะนักดนตรีของโลก
แต่นั่นก็คือความฝันเท่านั้นละนะ..

จริงๆแล้วคาสึกิมักจะพูดเสมอว่า "แค่มีดนตรี มีราฟาเอล ได้แสดง Live
และแต่งเพลงให้แฟนๆได้ฟัง เท่านี้ก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว"

ทุกวันที่คาสึกิมีเวลาว่าง เขามักจะหยิบกีตาร์โปร่งตัวโปรดมานั่งเทียบสาย
และต่อเพลงอยู่ที่ข้างหน้าต่างของห้องเสมอ ทุกคนที่เคยไปเยี่ยมเขาที่ห้องจะทราบกันดีว่า
ทุกครั้งที่ไปถึง หากเจ้าตัวอยู่ก็จะได้ยินเสียงกีตาร์ก่อนไปถึงประตูห้องซะอีก...
"แต่วันนี้ก็ไม่สามารถได้ยินเสียงนั้นอีกแล้ว"

เขาเคยพูดเล่นๆไว้ก่อนหน้านี้ว่า
"ถ้าฉันตาย พวกนายห้ามทำอะไรใหญ่โตนะ แค่มีคนร้องไห้ให้ฉันก็พอแล้วละ..."

ครั้งนี้งานพิธีศพเป็นไปอย่างเรียบง่าย มีเพียงเพื่อนๆที่สนิทสนมและคนในครอบครัวเท่านั้น
มีการส่งดอกไม้มาร่วมแสดงความเสียใจมากมาย..
รวมทั้งดอกไม้จากวงร็อคชื่อดังอย่าง Dir en grey
ที่ถูกนำมาร่วมงานโดย Toshiya มือเบสของวง ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของคาสึกิเอง

ในช่วงปลายปีนี้ ทั้งคาสึกิ,โทชิยะ และมิยาบิคุง ก็จะมีโปรแกรมการให้สัมภาษณ์
พวกเขาปลื้มในตัวโทชิยะคุงมาก จนถึงขั้นเคยตามไปดู Live ของ Dir en grey เลยทีเดียว...
แม้งานศพจะเรียบง่าย แต่ก็เต็มไปด้วยน้ำตาและความโศกเศร้าของทุกคนที่ไปร่วมงาน

"คาสึกิคงจะมีความสุขที่รู้ว่า ทุกคนต่างห็รักและอาลัยเขาขนาดนี้"

คาสึกิ เป็นมือกีตาร์และหัวหน้าวง Raphael
เขาเป็นคนเขียนเพลงของ Raphael เกือบทั้งหมด
ซึ่งเนื้อหาส่วนใหญ่ก็มักจะมาจากความทรงจำและสิ่งที่เขาอยากจะให้เป็นไปทั้งสิ้น
คาสึกิเริ่มตั้งวง Raphael และรวบรวมสมาชิกเมื่อเดือนมีนาคม ปี1997
ซึ่งตอนนั้นเขาเองเพิ่งจะเริ่มเป็นนักเรียนม.ปลายด้วยซ้ำ
เขามีความมุ่งมั่นที่จะตามหาความฝันของเขาให้เจอ แต่ระยะเวลาของเขาช่างสั้นเหลือเกิน

นับจากวันที่เขาลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้ เมื่อ 7 เมษายน ปี 1981
จนถึงวันที่เค้าจากโลกนี้ไป 29 ตุลาคม ปี 2000
รวมอายุทั้งหมด 19 ปี 6 เดือน 22 วัน

 

 

edit @ 31 Oct 2007 18:37:43 by *|l..shiso..l|*

พี่ชาย...ร้องไห้อยู่หรือเปล่าคะ?
ใครทำร้ายพี่ชาย? ใครทำให้พี่ชายต้องร้องไห้?

หนูน่ะ...ถึงอยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออก
เรื่องราวอึดอัดมากมายสุมอยู่ในอก
ทั้งๆที่อยากกรีดร้องออกมาดังๆ อยากจะระเบิดมันออกมา
แต่ทำไมนะ...แค่คิดว่าจะพูด ก็จุกจนพูดไม่ออกแล้ว

ตอนนี้หนูอยากร้องไห้ อยากร้องไห้กับใครสักคน
จะมีใครมั้ยนะ ที่ฟังหนูร้องไห้โดยไม่ถามเหตุผล...
ไม่ใช่ว่าหนูพูดไม่ได้ แต่หนูไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่างหาก
พี่ชายเข้าใจมันใช่มั้ยคะ?

สีแดงของพระจันทร์เมื่อเช้า...แดงเหมือนเลือด
ใครทำร้ายพี่ชาย? มีคนเอามีดมาแทงพี่ชายอีกแล้วใช่มั้ย?
แผลหนูน่ะ...มันจะแห้งแล้วนะ แต่ทำไมหนูถึงรู้สึกว่าเหมือนเหตุการณ์พึ่งเกิดเมื่อวานเอง
เลือดของพระจันทร์เมื่อเช้า...คงเหมือนเลือดของหนู
ที่ตอนนี้มันเริ่มไหลซึมออกมาตามแนวแผลอีกแล้วล่ะค่ะ

มีดที่พี่ชายเคยพูดถึงน่ะ หนูไม่เคยเห็นใครถือเลยนะ
แต่มันอยู่ในมือของหนูต่างหาก...
ทุกคนไม่เคยทำร้าย...แต่กลับสั่งหนูให้ทำร้ายตัวเอง แล้วยืนดูด้วยความสะใจ
เจ็บยิ่งกว่าโดนคนที่รักทำร้ายอีกค่ะ
แต่ก็นั่นแหละ...หนูไม่อยากจมอยู่ในกองเลือดอีกแล้ว
ตอนนี้จะพยายามลุกขึ้นมาเองโดยไม่ต้องพึ่งมือของใคร
เอาใจช่วยหนูด้วยนะคะ

พี่ชายไม่ต้องร้องไห้แทนหนูหรอกนะ...
หนูรู้ว่าพี่เป็นห่วง แต่เห็นพี่ร้องไห้...หนูเจ็บยิ่งกว่าอีก
จะพยายามยิ้มค่ะ จะพยายามหัวเราะ
ถึงแม้จะเสแสร้งแค่ไหนก็ตาม
จะหัวเราะจนน้ำตามันไหลออกมาไม่หยุด...แทนการร้องไห้แล้วกันนะคะ

การหาคนร้องไห้เป็นเพื่อน...มันยากนะพี่ชาย
พี่ก็คิดแบบนี้เหมือนกันใช่มั้ย?
แต่ตอนพี่ร้องไห้...เดี๋ยวหนูอยู่เป็นเพื่อนเองค่ะ ไม่ต้องห่วง
พี่ไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อยนี่นา ^^


พี่ชาย.......

หนูรู้นะว่าพี่คิดอะไรน่ะ - -"
ขนาดตัวพี่ไม่อยู่ พี่ยังฝากมิยะจังมาด่าหนูได้
หนูไม่รู้จะพูดยังไงแล้วนะเนี่ย...
โอเคๆ ยอมรับก็ได้ค่ะว่าผิด
งั้นหนูจะไม่คิดแบบนั้นแล้ว ตกลงมั้ยคะ? ^^
พรุ่งนี้จะกลับไปเป็นคนเดิม...ร่าเริงเหมือนเดิม
จะสะกดคำว่า อดทน เหมือนเดิมค่ะ ^^

แต่คาสึจังสุดยอดเลยอ่ะ จริงๆนะ...
มิยะจังด่าเจ็บจะตาย -*-
ตอนนี้หนูเจ๊บ...เจ็บ เหอะๆ อย่างแรงอ่ะค่ะ

ให้ตายเหอะ! พี่ฝากคนอื่นมาด่าไม่ได้หรือไงนะ!?