นี่นานะ...
ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดขอโทษออกไปดีหรือเปล่านะ...
ในเมื่อสิ่งที่ทำไปทั้งหมดล้วนแล้วมาจากความตั้งใจของตัวฉันเอง
จดหายฉบับนี้...ฉันเองก็ไม่รู้อีกเหมือนกันว่าจะไปถึงมือเธอรือเปล่า
ฉันรู้สึกผิดที่ทำให้เธอคิดไปแบบนั้น แต่ตอนนี้ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้
เธอไม่ต้องเข้าใจฉันหรอก...เพราะไม่เคยมีใครเข้าใจมัน
...รวมถึงตัวฉันเองด้วย...
ฉันรู้สึกแย่ เบื่อกับสภาพแวดล้อมเหล่านี้เต็มทน
เธอคงสงสัยใช่ไหมว่าสภาพแบบไหน?
ฉันก็ไม่รู้อีกนั่นแหละ...ฉันรู้ว่าฉันเบื่อ เบื่อบ้าน เบื่อครอบครัว
เบื่อห้องตัวเอง เบื่อคอมพิวเตอร์ เบื่อเพื่อน เบื่อทุกสิ่งทุกอย่าง...
และนั่น...รวมถึง ความฝัน,พี่ชาย และตัวฉันเอง
เธอรู้ไหม? จริงๆแล้วความฝันที่แท้จริงของฉันคืออะไร ฉันยังไม่เคยรู้เลย...
ฉันรู้แค่ว่า ฉันชอบภาษาทุกภาษาในโลก ฉันอยากเรียนภาษา เคยมีใครรู้บ้างไหม?
ฉันเกลียดวิทยาศาสตร์ จะมีใครรับรู้มันบ้างไหม?
พ่อฉันน่ะนะ...ไม่เคยรู้อะไรเลย ฉันถึงไม่คิดบอกมันกับใคร
เพราะในเมื่อพูดแล้วก็ไม่เคยมีใครเข้าใจมัน
ความจริงแล้ว ฉันชอบผู้คนบนโลกใบนี้นะ
ชอบสายตาอันเป็นประกายเวลาพวกเขามีความฝัน ความหวัง
...ฉันถึงไขว่คว้าอยากมีบ้าง...
แต่ฉันคงไม่เคยมองดูตัวเองเลยสินะ
ตอนนี้ฉันไม่อยากเจอใคร ไม่อยากคุยกับใคร
ฉันอยากอยู่แต่กับตัวเอง...
ฉันเกลียดอนาคต ฉันเกลียดอดีต ถ้าเลือกได้ฉันอยากลบมันทิ้งให้หมด
ฉันอยากหนีไปไกลๆ ไปให้พ้นจากวงจรนี้สักที...
ที่บอกว่าอยากหนีออกจากบ้านน่ะ...ไม่ได้พูดเล่นหรอกนะ
ตอนนี้ฉันเหมือนอยู่ในห้องมืดๆ ฉันกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้องแล้วร้องไห้
เธอรู้ไหม...ว่าฉันร้องไห้ไม่ออกมา 2 อาทิตย์แล้ว
ข้างในฉันกำลังทรมาน ตัวฉันเองตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน...
...ฉันอยากกอดเธอจังเลย...
ฉันไม่อยากให้เธอรู้สึกแย่เพราะฉัน
ที่ฉันไม่เล่า...เพราะไม่รู้ว่าจะเล่าอะไร จะเริ่มจากตรงไหน
ตอนนี้ฉันกำลังพยายามลืม...ลืมทุกๆอย่าง
และแน่นอนว่านั่นอาจหมายถึงเรื่องราวของเธอด้วย
ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงคิดแบบนั้น...
ฉันไม่ได้เหนื่อย...ฉันไม่ได้ท้อ แต่มันเหมือนคนหมดแรง
ไม่มีความหวังอะไรอีกต่อไปแล้ว
ตุลานี้... ฉันต้องสอบตรง ฉันยังไม่พร้อมอะไรสักอย่าง
พ่อฉันคงไม่เข้าใจหรอก ฉันเบื่อที่จะต้องตื่นมาเจอกับปัญาหาเหล่านี้
อนาคตของฉัน มันเหมือนกับของเล่นของพ่อ...
พรุ่งนี้ฉันต้องไปโรงเรียน ไปเผชิญกับผู้คนมากมาย
ฉันยังไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง...
ความเข้มแข็งมากมายที่ก่อนหน้านี้เคยมี มันหายไปไหนหมดนะ?
วันนี้ฉันได้แต่ถามตัวเอง...ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้น่ะเป็นใครกัน?
มันเหมือนไม่ใช่ตัวฉันเอง
ฉันไม่อยากตามหาอีกแล้ว...ทุกๆอย่าง
เหมือนฉันกำลังถูกดูดกลืนลงไปเรื่อยๆ...
ทั้งๆที่ตอนนี้ฉันเปิดเพลงเสียงดัง...แต่ทำไมนะ ฉันถึงไม่ได้ยินเสียงมัน?
ฉันไม่ฆ่าตัวตายหรอก...เธอไม่ต้องเป็นห่วง
ไว้ถ้าฉันตาย ฉันจะบอกเธอคนแรกเลย...ดีไหม?
เธอคงเบื่อสินะที่ต้องมานั่งอ่านข้อความไร้สาระพรรค์นี้
ขอโทษนะที่รบกวน...
ฉันมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนนึงเน้นแหละ...
ฮาจิ
ปล. ตอนนี้ฉันก็ยังคงตะโกนเรียกชื่อเธออยู่
