.

.

.

.
:
*

Nemoj da me...
Urezi me nedge duboko u tvom secanju...
Na ovom mestu sarajevu...
Da ja postojim ovde...
Nemoj da me zaboravis zauvek...

...บันทึกฉันไว้ในความทรงจำของเธอ
ณ ที่แห่งนี้...ซึ่งฉันยังเคยมีชีวิตอยู่
ขอจงอย่าลืมเลือน...ชั่วนิรันดร์.....

พี่ชาย...

หนูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายเลยค่ะ

ทุกคืนได้แต่ฝัน...ฝันแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเดิม
ฝันร้ายแบบนี้มากี่คืนแล้วนะ?

ฝันว่าหนูจำใครไม่ได้เลยสักคน
และในทางเดียวกันนั้น...ก็ไม่มีใครจดจำหนูได้
ทุกคนลบเลือนหนูออกไปจากความทรงจำของพวกเขา

หนูนอนอยู่บนเตียงสีขาวในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
รอบๆเตียงมีแต่สีแดงสดของเลือด
น้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสีแดง...
ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะให้ไหลออกมาอีกต่อไปแล้ว

ทรมาน...
เหมือนบนโลกนี้มีหนูเหลืออยู่เพียงคนเดียว
อยากจะกรีดร้องเรียกให้ใครสักคนมาช่วย
แต่ดูเหมือนว่ามันจะทำไม่ได้เลย
ในเมื่อความทรงจำของหนูไม่เหลือใครสักคน
เจ็บปวดอย่างถึงที่สุดเลยล่ะค่ะ

ตื่นมาทุกครั้งก็ร้องไห้เหมือนเดิมทุกวัน
ต้องคอยเอามือจับน้ำตาตัวเอง...
กลัวว่าสักวัน มันจะเป็นสีแดงสดเหมือนในความฝัน
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ หนูจะทำยังไงดีนะ?

ตอนนี้ได้แต่ฟังเพลงของ X
ฟังซ้ำไปซ้ำมาจนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า
ฟังเดรุ ฟังลาร์ค ฟังราฟาเอล
ตอนฟังนี่เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว
น้ำตาไหลออกมาตอนไหนหนูยังไม่รู้เลย...
เหนื่อยจังเลยค่ะพี่ชาย

พี่ชายฝันแบบนี้เหมือนกันใช่มั้ย?
หนูเข้าใจถึงความทรมานที่พี่ชายได้รับแล้ว
เหมือนจะเป็นเรื่องเล็กน้อย...แต่ถ้าไม่เจอกับตัวเองไม่มีทางรู้หรอก
ความรู้สึกมนุษย์นี่มันละเอียดอ่อนจริงนะคะ
ละเอียดอ่อนจนบางครั้ง...หนูก็อยากตัดมันทิ้งไป

พี่ชายอยู่ข้างๆหนูตลอดไปนะคะ
อยู่ด้วยกันตลอดไป...
อย่าทิ้งหนูไว้คนเดียวนะพี่ชาย~
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ช่วยบอกฉันที...ว่าความผิดของฉันคืออะไร???

กาลครั้งหนึ่ง ยังมีเด็กผู้ชายคนนึง เดินตามทางที่ทอดยาวอย่างไร้จุดหมาย
ไม่มีทางรู้...ว่าถนนสายนี้ จะไปสิ้นสุดเมื่อไหร่
รู้แต่เพียงว่า สองขาที่ก้าวอยู่นั้น...ยังไม่หยุดเดิน
ไม่รู้เหมือนกัน ว่าจะออกเดินทางไปทำไม...
แต่สัญชาตญาณของตัวเองมันบอกกับตัวเราเองว่า
"จุดสิ้นสุดของถนนสายนี้ จะต้องมีสิ่งที่เราตามหาอยู่แน่นอน"

เดินผ่านตึกรามบ้านช่อง และร้านค้ามากมาย
ได้พบกับมนุษย์ที่ดำรงชีวิตในหลากหลายรูปแบบ...
บ้างก็อยู่ เพื่อตอบสนองความต้องการอันไม่สิ้นสุดของตัวเอง
บ้าง...ก็อยู่เพื่อทำตามสิ่งที่ตัวเองใฝ่ฝัน
เด็กน้อยได้แต่มองย้อนกลับมาที่ตัวเอง...แล้วถามตัวเองว่า
"เราเกิดมาทำไมนะ?" นั่นน่ะสิ...มนุษย์เกิดมาเพื่ออะไร?

สองขาที่เคยก้าวเดิน...ได้หยุดเดินลง แล้วย้อนคิดกับตัวเอง
"ในเมื่อเราไม่รู้ว่าเราเกิดมาทำไม แล้วสิ่งที่เรากำลังจะทำอยู่ล่ะ เพื่ออะไร?"
จะหันหลังกลับ...เส้นทางที่ทอดยาวอยู่เบื้องหลัง ก็ไม่ต่างจากทางที่อยู่ข้างหน้า
ในเมื่อเลือกที่จะเดินมาแล้ว ทำไมถึงต้องย้อนกลับไปล่ะ?
ถ้าอยากจะรู้...ว่ามนุษย์เรา เกิดมาเพื่ออะไร อยากจะรู้...ว่าถนนสายนี้จะสิ้นสุดที่ตรงไหน
ทำไมเราถึงไม่เดินหน้าต่อไปล่ะ? ไม่เดินไปให้ถึงจุดสิ้นสุดของถนน
สักวันหนึ่ง...เราคงจะได้คำตอบที่ตัวเรานั้นค้นหามานานเสียที

แล้วเด็กน้อยก็เดินหน้าต่อไปอย่างสุดกำลัง...ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
ขอแค่เราคิดไว้เสมอ ว่าเส้นทางที่เรากำลังก้าวเดินต่อไปนั้น
จุดสิ้นสุดของถนนสายนี้ จะต้องมีสิ่งที่เราค้นหาอยู่อย่างแน่นอน
ไม่ว่าภายภาคหน้าจะเกิดอะไรขึ้น...จะมีอุปสรรคขวากหนามสักเพียงไร
ถ้าตราบใดที่ขาทั้งสองข้างยังไม่หยุดเดิน ตราบนั้น...เราก็ยังสามารถไปถึงจุดหมายของเราได้

เด็กน้อยเดินมาเรื่อยๆ โดยที่ไม่มีวี่แววว่าจะถึงปลายทางของถนนเส้นนี้เสียที
กลับหยุดเดินลง ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นแล้วร้องไห้
ถนนเส้นนี้ที่เฝ้าเดินทางมา เดินมาอย่างโดดเดี่ยวและไร้จุดหมาย
ไม่อยากจะลุกเดินอีกต่อไปแล้ว อยากจะนั่งอยู่แค่ตรงนี้ จะหยุดที่ตรงนี้

ทันใดนั้น...หิมะสีขาวบริสุทธิ์ ก็โปรยลงมาจากฟากฟ้า
ไอเย็นแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ...เด็กชายเงยหน้าขึ้นไปบนฟ้า
แล้วก็ต้องแปลกใจ ที่หิมะนับร้อยพันต่างร่วงหล่นลงมาบนพื้น
"หิมะเหล่านี้ ก็ไม่ต่างอะไรไปจากตัวเรา" เด็กน้อยได้แต่คิดกับตัวเอง
นั่นสิ...หิมะเกล็ดเล็กๆเหล่านี้ ไม่เคยรู้เลย ว่าตัวเองจะต้องไปร่วงหล่น ณ แห่งหนใด
แต่ทุกครั้งที่ร่วงหล่นลงมา ตัวเองก็จะตระหนักได้ถึงความสุขของคนบนพื้นโลก

หิมะเหล่านี้ เป็นตัวแทนที่บอกกับเหล่ามวลมนุษย์บนโลกว่า "ฤดูหนาว กำลังมาเยือนอีกครา"
เด็กน้อยได้แต่มองหิมะ แล้วก็เฝ้าคิดกับตัวเอง...
"ไม่มีใคร...ที่ได้รับสิ่งที่ต้องการมาตั้งแต่เกิด ต่างต้องแสวงหาคุณค่าในตัวเองทั้งสิ้น
แล้วเรา...จะหยุดเดินทำไมล่ะ? คำตอบของคำถามที่ว่า เราเกิดมาทำไม?
เรายังค้นหาให้กับตัวเองไม่ได้เลย แล้วตัวเรา...มีค่าสำหรับใคร? เราก็ยังตอบไม่ได้เช่นกัน"
เด็กน้อยเช็ดน้ำตา ก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครา แล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า
ด้วยความเชื่อภายในใจ ว่าสักวัน...เราจะต้องมีค่าต่อโลกใบนี้ เฉกเช่นเกล็ดหิมะเหล่านี้

จงก้าวเดินต่อไปเถอะนะ จงอย่าหยุดเดิน
ขอแค่ยังมีลมหายใจ ขอแค่ขาทั้งสองยังมีแรง...จงก้าวต่อไปเถอะ
ถนนหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลนัก ชีวิตของเรายังอีกยาว...
จงหาคำตอบให้กับทุกคำถามของตัวเอง
วันใดที่ทำสำเร็จ...วันนั้น เราจะลิ้มรสของคำว่า "ความสุข" อย่างแท้จริง
ต่อให้เราต้องหลับใหลลงอย่างนิรันดร์ เราก็จะไม่ติดค้างกับคำถามใดๆในใจอีกแล้ว

ปลายทางของถนนสายนี้ บรรจุไปด้วยความฝัน ความหวัง และความสุขของเด็กน้อย
ขอแค่ยังก้าวเดิน สิ่งที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า...เราจะต้องได้รับมันอย่างแน่นอน
อดทนไว้นะเด็กน้อย อีกไม่นาน...เจ้าก็จะได้สิ่งที่ค้นหามาแสนนานเสียที

วานาตาเบะ คาสึกิ

...................................................................
.................................................
............................